لسان العرب
بذبن
[ بذبن ]
بذبن : بَاذَبِينُ : رَسُولٌ كَانَ لِلْحَجَّاجِ ; أَنْشَدَ ثَعْلَبٌ لِرَجُلٍ مِنْ بَنِي كِلَابٍ :
أَقُولُ لِصَاحِبِي وَجَرَى سَنِيحٌ
وَآخَرُ بَارِحٌ مِنْ عَنْ يَمِينِي
وَقَدْ جَعَلَتْ بَوَائِقُ مِنْ أُمُورٍ
تُوَقِّعُ دُونَهُ ، وَتَكُفُّ دُونِي :
نَشَدْتُكَ ! هَلْ يَسُرُّكَ أَنَّ سَرْجِي
وَسَرْجَكَ فَوْقَ بَغْلٍ بَاذَبِينِي ؟
قَالَ : نَسَبَهُ إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي كَانَ رَسُولًا لِلْحَجَّاجِ .